Jestem strzępkiem duszy
Pogrzebanym gdzieś pod ziemią
W grobie nieoznaczonym żadną tabliczką
Żadnym kamieniem.
To nie jest odpowiedni czas, aby myśleć.
Nie powinnam dzisiaj czuć.
Nie powinnam dzisiaj mówić.
Nie powinnam dzisiaj płakać.
Ah, ale kto mi zabroni?
Przecież już prawie umarłam
Tylko cienka kreska dzieli mnie od śmierci.
Tylko jeden krok
O szerokości centymetra.
Ah, ale czy tak łatwo go przejść?
Przecież życie ma jakąś tam wartość
Tylko ja ją zgubiłam
W moim własnym grobie.
Ale on jest taki duży
Jakby cały świat nim był
I jak mam ją znaleźć?
Mogę pojechać do Ameryki, Francji, Azji i do Chin.
I i tak jej nie odnajdę
Bo będzie na samym końcu
Czyli tam, gdzie już nie zdążę dotrzeć.
Bo przyjdzie po mnie śmierć.

A ja mam takie pytanie
Czy mogłaby się pośpieszyć?