Z popielnika na Wojtusia iskiereczka mruga

Chodź, opowiem ci bajeczkę, bajka będzie długa.

Śpiewali mi absurdalne kołysanki

Przecież małe dziecko nic nie rozumie

A ja płakałam razem z Wojtusiem

Gdy iskierka gasła.

Rozmyślałam całymi nocami

Dlaczego to takie niesprawiedliwe

Dlaczego nie mogła mrugać przez wieczność

Już ci nigdy nie uwierzę, iskiereczko mała

Chwilę błyszczysz, potem gaśniesz, ot – i bajka cała.

Wyobrażałam sobie strych

Malutki kominek

A w nim tę iskiereczkę.

Mały chłopiec stał odwrócony do mnie plecami

I cieszył się jej pięknem

Ale ona musiała gasnąć.

Zawsze to samo

Ile razy śpiewali mi kołysankę

Tyle razy gasła.

Zbliża się noc

Jest dziesiąta wieczorem

A ja snuję się po domu i nucę.

Może szybciej od tego zasnę

Nie będą mi potrzebne leki uspokajające

Może pójdę spać szczęśliwa.

Oh, zapomniałam.

Na końcu

Iskierka

Zawsze

Gaśnie.